منوي اصلي

صفحه ي اصلي

پست الكترونيكي

وضعيت در ياهو

درباره

صفحات قبلي وبلاگ

لينک دوني

لوگو دوني

جستجو

موسيقي

بلاگفا

آمار

آمار بازديدکنندگان :
کاربران آنلاين :

.: زمان توليد صفحه 0.14 ثانيه :.

طراح قالب

.: حقایق زندگی :.

حداقل پنج نفر در اين دنيا تو را دوست دارند،‌

آنقدر که حاضرند به خاطر توبميرند .
حداقل پانزده نفر در اين دنيا تورا به دلايلي دوست دارند .
تـنها دليلي که ممکن است کسي از تو متـنفر باشد اين است که ميخواهد مثل تو باشد .
يک لبخند تومي تواند براي هرکسي خوشبختي بياورد،حتي اگر او ازتوخوشش نيايد .
هر شب کسي با فکر توبه خواب مي رود .
تو براي يک نفر يک دنيايي .
بدون تو شايد کسي نتواند به زندگي ادامه دهد .
تو فردي بخصوص و بي همتايي اما به روش خودت .
کسي که تو حتي از وجودش بي خبري ،تو را دوست دارد .
وقتي احساس مي کني دنيا به تو پشت کرده  . نگاهي بينداز ،بيشتر مانند اين است که تو به

دنيا پشت کرده اي .
وقتي فکر مي کني شانسي نداري به آنچه که مي خواهي برسي ، به آن نخواهي رسيد ،

اما وقتي  به خود ايمان داري دير يا زود به آن خواهي رسيد .
هميشه شکاياتي را که به تو مي شود ، به ياد داشته باش و کلمات زشت آن را

 فراموش کن .
هميشه احساست را بيان کن به اين ترتيب ديگران از آنبا خبر مي شوند .
اگر دوست خيلي خوبي داري ، زماني برايش بگذار تا دريابد که چقدر برايشت

با ارزش است .

« نويسنده : امیر «» نوشته شده در : شنبه 26 آذر1384 «» ساعت : 18:42 »

.: اينجا بهشت است :.

روزي استادي خردمند نزد خدا رفت و گفت:آقاي من ،مشکلي دارم.
شاگردان من از من مي پرسند که چگونه ميتوان بهشت را از جهنم
تشخيص داد.از آنجا که من آنها را نمي شناسم جوابي براي پرسش
آنان نداشتم. آيا جوابي براي اين پرسش هست؟
بله دوست من با من بيا و خدا استاد را به تالار بزرگي برد.در ميان تالار آتشي برپا بود و روي آن ديگي پر از سوپي خوش بو.

 بر سر ديگ افرادي با قاشق هاي بلند در دستشان نشسته بودند. اما آنان مريض ،دردمند و گرسنه بودند.
استاد خردمند پرسيد:چگونه چنين چيزي ممکن است؟

زماني که با دقت نگريست ،ديد قاشق ها چنان بلندند که آدم ها نمي توانند آن را به
دهان ببرند.
استاد پرسيد:من کجا هستم؟
اين جهنم است دوست من.
خدا او را به تالار بلندي برد و باز هم همان صحنه:

آتشي فروزان و ديگي پر از سوپي خوشبو و انسان هايي که با قاشق هاي بلندشان بر سر ديگ جمع بودند.

اما آنها سير، تَـندرست و خوشحال بودند.
استاد پرسيد:اين چگونه است؟

 و با دقت نگريست وديد که انسان ها اينجا به هم غذا مي دهند و خدا تبسم کنان پرسيد:فهميدي اينجا کجاست؟

 اينجا بهشت است.

« نويسنده : امیر «» نوشته شده در : یکشنبه 20 آذر1384 «» ساعت : 1:28 »

.: عشق :.

عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                              عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

عشق                                      آميختن                                         افروختن

يعني                                 به هم          عشق                               سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                       كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                   بيشمار

  عشق                                 من

    يعني                           الاسرار

    كلبه                  مخزن

         اسرار     يعني

« نويسنده : امیر «» نوشته شده در : یکشنبه 13 آذر1384 «» ساعت : 2:10 »

.: یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند... :.

یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند

نگاهش می کنم شاید بخواند راز پنهانم

که او را دوست می دارم

ولی افسوس وصد افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند!

به برگ گل نوشتم من :

" تو را من دوست می دارم"

ولی افسوس او گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند!

 به مهتاب گفتم: ای مهتاب سر راهت به گوش سلام من رسان و گو

"تو را من دوست می دارم"

 ولی افسوس چو مهتاب روی بسترش لغزید، یکی  ابرسپید آمد که روی او بپوشانید

صبا را دیدیم و گفتم: صبا دستم به دامانت، بگو از من به دلدارم

تو را من دوست می دارم!

ولی افسوس وصد افسوس زابر تیره برقی جست که قاصد را

 میان ره بسوزانید.

کنون وامانده از هر جا

دگر با خود کنم نجوا

  یکی را دوست می دارم ولی افسوس او هرگز نمی داند...

« نويسنده : امیر «» نوشته شده در : یکشنبه 13 آذر1384 «» ساعت : 1:28 »

.: چرا با من :.

          چرا با من ، فقط با من                                                     نميشه چلچراغ چشم تو روشن
      چرا با تو ، فقط با تو                                                        نگاه من نميشه لايق خواستن
نگاه کن من چه بي اندازه از عشق تو پر هستم
چگونه در سياهيه دو چشماي تو گم هستم
چگونه مي رسم با تو به دنياي شکوفايي
چگونه مي شکنم بي تو در اندوه شکيبايي
چگونه مي کشم با تو به دوشم باره تنهايي
چگونه مي برم بي توامروزُ به فردايي
نذار تا اين همه خواستن
سبب سازه جدايي شه
دليل مرگ يک عشقه
هنوز با تو خدايي شه

« نويسنده : امیر «» نوشته شده در : چهارشنبه 9 آذر1384 «» ساعت : 1:18 »

.: مياي بخوابيم؟ :.

دستمو مي گيري؟... محکم؟... گوشتو مي ذاري رو قلبم؟... صداشو ميشنوي؟... مياي بخوابيم؟... مياي بريم زير آسمون تو همون استخر وسط ميدون بخوابيم و ستاره ها رو بشمريم؟... دلم مي خواد برم اونجا بخوابم... مي خوام دور اون ميدون رو يه حصار بکشم... هيچ کس جز من و تو توش نباشيم... بعد بريم کنار استخر... رختخوابمون رو پهن کنيم وسط آب و بخوابيم... رختخوابمون بايد ابري باشه تا روي آب بمونه... وقتي خوابيديم و به آسمون خيره شديم کم کم نم نم بارون مي ريزه رو چشامون... لبامون... مي ره تو دهنمون... تو ريه هامون... مي رسه به قلبمون... ما هم بارون مي شيم... مي چکيم از آسمون... مي يفتيم رو لباي دو تا عاشق که رو آب تو استخر وسط ميدون خوابيدن... عاشق يا ديوونه؟... يا مجنون؟... مياي با هم بخوابيم؟... دور ميدون يه ديوار آهني مي کشيم که کسي ما رو نبينه... که کسي بهمون نخنده... که کسي مسخرمون نکنه... که کسي بهمون نگه ديوونه... نگه مجنون... مياي بخوابيم؟... وقتي خيس بارون شديم کم کم رختخوابمون سنگين ميشه... خيس مي شه... مي ريم زير آب ... ته آب... نه نترس غرق نمي شيم... عمق استخر که اينهمه زياد نيست... تازه من هم شنا بلدم... اگه غرق شدي نجاتت مي دم... مياي بخوابيم؟... اون زير پر ماهي يه... پر صدفه... پر عشقه... کاش پري بودم... تو آب زندگي مي کردم... مياي ستاره بشيم؟... ستاره خوبيش اينه که هم مي تونه تو آب زندگي کنه هم تو آسمون... پاش رو به زمين نبستن... اسيرش نکردن تو قفس... من اسيرم تو قفس... قفس زمين... تو بيا بشو کليد... قفسمو باز کن... منو رها کن... من يه پرنده مي شم... پر مي زنم تو آسمون... پرواز مي کنم .... بالا و بالاتر... سرم مي خوره به سقف آسمون... آخ... سرم... تو چرا وايسادي منو نگا مي کني؟... تو کليدي... بيا دراي آسمونو باز کن... زود باش... بالم داره يخ مي زنه... پرواز داره يادم مي ره... زود باش... چرا معطلي؟... اين که ديگه فکر کردن نداره... من پرندم ... بايد پرواز کنم... بايد برم بالا... مي خواي قصه ام رو برات بگم؟... يه باري يه پرنده اي بود يکي از بالهاش شکسته بود... داشت تو دنيا دنبال بالش مي گشت... رفت و رفت و رسيد به آسمون... به آسمون گفت تو مي دوني بال من کجاست؟... آسمون پرسيد بال چيه؟... پرنده گفت همونه که بهش تکيه مي کني... بهت قدرت مي ده... بهت اميد ميده... عشق ميده... آسمون گفت فکر کنم بال تو ماه باشه... آخه اونه که به من قدرت ميده... اميد ميده... عشق ميده... پرنده رفت پيش ماه گفت تو ميدوني بال من کجاست؟... ماه گفت بال تو رو نمي دونم اما بال من ستاره است... مي توني سراغ بالت رو از اون بگيري... پرنده که رفت پيش ستاره ديد ستاره داره گريه مي کنه... ازش پرسيد چي شده ستاره... تو که بال ماه و آسموني... به اونا قدرت مي دي ... اميد ميدي... عشق ميدي... چرا داري گريه مي کني؟.... ستاره گفت بال من رو زمينه... توي يه خونه ي کوچيک وسط اين دنياي بزرگ... من تموم عمرم رو از دوري يه اون گريه کردم... پرنده دلش براي ستاره سوخت... بهش گفت من يه بالم شکسته اما يه بال دارم ... اگه بخواي اونو مي دم به تو که بال بزني پرواز کني بري پيشش... ستاره از خوشحالي فرياد زد و پرنده بالش رو داد به ستاره... ستاره گفت اگه من برم پس کي ستاره باشه؟... بعد از پرنده خواست که يه مدت به جاي اون تو آسمون بشينه تا اون بره بالش رو از رو زمين برداره و بياره... اين بود که اون پرنده شد ستاره و ستاره رفت رو زمين دنبال بالش اما هنوز که هنوزه برنگشته.....

« نويسنده : امیر «» نوشته شده در : دوشنبه 7 آذر1384 «» ساعت : 3:5 »

.: رفته که رفته :.

هي نشين غصه نخور رفته که رفته
اگه دوست داشت نميرفت اون که رفته
هي نشين چشم به راه رفته که رفته
اگه عاشق بود نميرفت اون که رفته
بي خيالش مگه چند سال تو جووني؟
بي خيالش مگه چند سال تو ميموني؟
بي خيالش اينا رسم روزگاره
همشون کاره خداست حکمتي داره

ياده حرفاي قشنگش ميدونم مثله يه داغه
اون دلت خيلي گرفته شده قلبت پاره پاره
اون که رفته ديگه رفته ديگه اون دوست نداره
ديگه دست وردار عزيزم برو سوي عشقه تازه
هيچکسي نميدونه توي دلت چي ميگذره
حرفات اندازه کوهه پرغروري خيلي ساده
اون که رفته ديگه رفته ديگه برگشتن نداره
اگه دوست داشت نميرفت حتي واسه يه لحظه

« نويسنده : امیر «» نوشته شده در : شنبه 5 آذر1384 «» ساعت : 12:49 »

مطالب قبلي